2011/May/23

อ่านจะสงสัยว่าไอ้บ้านี่แต่งนิยายเป็นด้วยเหรอ 555
จริงๆ แล้วเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง โดยส่งไปให้น้องสาวได้อ่าน ในฐานะที่เป็นคนรับรู้เรื่องมาตลอดคนนึงเพื่อถามว่า "พี่เจอแบบนี้มาว่ะ คิดว่าไง?"
ด้วยเหตุบางอย่างทำให้ผมได้กลับมาอ่านไฟล์ที่พิมพ์เอาไว้นี้อีกครั้งเมื่อไม่นานมานี่ อืมเหมือนนิยายเลยแฮะ...
เป็นเรื่องที่เกิดเมื่อนานมาแล้วครับ ผมก็จำไม่ได้แน่ว่าวันไหน แต่วันที่ของไฟล์ที่เซฟไว้มัน 05/01/2008 คงเป็นวันนี้แหละ กลับมาก็คงพิมพ์เลยล่ะมั้ง...
บลอกนี้ยังคงอยู่ และแทบจะอยู่ในสภาพเดิมทุกอย่างตั้งแต่วันแรกที่เค้าเป็นคนสร้างให้ (ผมปรับแค่ขนาดของบลอกให้กว้างขึ้นเท่านั้นแหละ) จะว่าไปก็คิดถึงวันเก่าๆ 555 ไม่น่าล่ะ วันนี้อารมณ์แปรปรวนเหลือเกิน...
..........................................
ที่ว่าสับสนน่ะ
เพราะว่าวันนี้...
เจอกับนิดครั้งแรกหลังจากไม่ได้เจอกันประมาณเกือบ 1 เดือน

เมื่อเช้า พอตื่นขึ้นมาดูนาฬิกาที่โทรศัพท์ ก็เจอมิสคอล โทรมาตั้งแต่ 7 โมงกว่า
ทั้งที่ตั้งแต่หลังคืนปีใหม่ก็ไม่โทรมาอีกเลย ในเอ็มก็ไม่เจอ เมลก็ไม่ส่งมา
ก็เลยโทรกลับไป ที่จริงถ้าเป็นเมื่อก่อนก็รู้ได้เลยล่ะ ว่าที่โทรมาก็คงจะให้ออกไปหานั้นแหละ...

“อือ นิดโทรมามีไรเหรอ”
“เรื่องเรียนอ่ะ เอาเป็นวันพรุ่งนี้นะ”(เรียนภาษาญี่ปุ่น)
“ก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว ก็วันนี้พี่ทำงาน ไม่ได้อ่านเมลเหรอ”
“อ่าน อ่านถึงเมลที่ส่งศัพท์มาให้สองอันน่ะ พี่ส่งเมลใหม่หรือเปล่า”
“เมื่อคืนไม่ได้ส่งเมลใหม่เลย”
“เสียงดังมากเลย อยู่ไหนเนี่ย”
“บนรถเมล์”
“งั้นเดี๋ยวพี่รอนิดลงรถก่อนนะ จะถือสายรอ”
พอเค้าลงจากรถก็คุยต่อ
“ลงรถแล้ว เป็นไงนิดเก่งมั้ยนั่งรถไปเรียนพิเศษเองได้แล้ว เดี๋ยวขากลับก็ต้องกลับเองด้วย”
“จ้ะๆ   …. .ให้พี่ไปส่งมั้ยล่ะ”
“อ่ะ อือ พี่จะมาก็ได้ แต่พี่ทำงานไม่ใช่เหรอ”
“ไม่ไปก็ได้ ไงก็สายและวันนี้ มีแต่ประชุมด้วย ..... นิดเลิกกี่โมงล่ะ”
“10โมงกว่า ไม่เกิน10ครึ่งหรอก งั้นพี่มารอนิดที่คณะนิตินะ”
10โมง พี่ลงจากบีทีเอสที่สยาม กำลังกดตังค์อยู่ โทรศัพท์ก็ดัง
“ไมมาช้าจังอ่ะ อยู่ไหนแล้ว”
“อะไร พึ่ง10โมงเอง อยู่สยามแล้ว”
“อือ งั้นเดี๋ยวพี่ไปรอนิดที่มาบุญครองละกัน”
“ตรงไหนล่ะ”
“ไม่รู้อ่ะ...”
“งั้นเดี๋ยวพี่รอที่ป้ายรถเมล์ละกันนะ”

พอกดเงินเสร็จก็ตรงไปเอ็มบีเค ก่อนไปพี่ไปถึงเล็กน้อยก็ยิงมาอีก(เร่ง - -)
พอไปถึงป้ายก็ เห็นนิดยืนรออยู่แล้ว
ประโยคแรกที่ได้ยิน

“พี่ค้า ปากเค้าเจ่อมั้ยอ่ะ รู้สึกพอเอาลิ้นแตะๆ แล้วมันนูนไงไม่รู้”

จากนั้นก็
“หิวข้าวอ่ะ ยังไม่กินตั้งแต่เช้าเลยนะเนี่ย”

นิดชวนไปกินข้าวที่ยาโยอิ
อึม...เจ้าตัวเค้าไม่เปลี่ยนไปเลยนะ ถึงจะไม่ได้เจอกันเกือบเดือน
ก็ยังสนิทกันอยู่เหมือนเดิม... คนทั่วไปถ้ามองมา ก็คงยังเห็นว่าเป็นคู่รักกันเหมือนเดิมมั้ง
อะไรที่เคยทำเมื่อก่อนตอนนี้ก็ยังทำ อย่างตอนกินข้าว ก็เอามือจับแก้วน้ำเย็นแล้วมาแตะแก้มพี่ให้สะดุ้ง
หรือคีบของที่ตัวเค้าไม่กินมาป้อน เฮ้อ...
ตอนนั่งกินข้าวก็นั่งคุยกันปกติ ไม่มีเรื่องของคนคนนั้นเข้ามาเลยแม้แต่น้อย

“วันนี้ซวยตั้งแต่เช้าเลย” นิดพูดหลังจากมือไปชนกับขอบโต๊ะ
(ก่อนหน้านี้ก็เปิดเมนูชนแก้มตัวเองมั้ง เอามือแต่งผมแต่นิ้วโดนจมูกบ้างล่ะ)
“เป๋อๆ มากขึ้นหรือป่าวเนี่ย”
“เปิดเผย?”
“บอกว่า เป๋อๆ”
“ - - อะไรเล่า”
“ซวยตั้งแต่เช้าจริงๆ นะ อย่างเมื่อเช้าโทรไปหาใครก็ไม่รู้ ดันไม่รับสาย”
“เมื่อคืนนอนตี 3 น่ะ โทษที”

จากนั้นก็เลยแขวะกลับไปบ้าง “ซวยตั้งแต่เช้า งั้นเจอพี่เนี่ยก็ซวยสินะ”
“ยกเว้นเรื่องนี้ก็ได้”
“ทำไมต้องมีก็ได้ ดูไม่จริงใจเลยแฮะ”
“งั้น ยกเว้นเรื่องนี้ไว้เรื่องนึง”

“ทำไมวันนี้ถึงชวนพี่ออกมาล่ะ”
“ก็... อยากเจอนิ ไม่อยากเจอเค้าหรอ”

ก่อนจะออกจากร้านก็หยิบเอาของขวัญปีใหม่ที่เตรียมเอาไว้มาให้
เมื่อก่อน จะได้ยินบ่นอยู่บ่อยๆ ว่าอยากได้ถุงเท้า ถุงเท้ายาวๆ
ก็เลยเตรียมไว้ให้เป็นของขวัญปีใหม่เนี่ยแหละ 
อือ รู้สึกนิดก็จะชอบมันดี ขอบคุณพี่อยู่สองสามรอบ
“ขอบคุณนะคะ นิดชอบมากเลยล่ะ ขอบคุณนะ” พูดอยู่แบบเนี่ย...
ต่อจากนั้นพี่ก็ไปจ่ายเงิน พอออกจากร้านก็แวะเข้าห้องน้ำก่อน

“นี่ แอบไปจ่ายเงินคนเดียวได้ไง นิดชวนมากินข้าว ไม่ได้ให้มาเลี้ยงข้าวซะหน่อย”
“เปล่าแอบนะ ตอนไปจ่ายก็เดินไปต่อหน้านิดนะ”
“เดี๋ยวนิดคืนเงินให้”(แต่ก็ไม่ได้คืน...)

ขากลับออกมา พอจะลงจากชั้น 7 ก่อนถึงบันไดเลื่อน

“พี่ ยังรักนิดอยู่มั้ย?”
สะดุดเล็กน้อยกับคำถาม แต่จริงๆ ก็บอกเค้าตลอดว่ารักๆๆๆ
ขยี้หัวเค้าเล็กน้อย “ไม่รัก ก็ไม่มาหาแล้วแหละ”
พอลงบันไดไปเรื่อย เค้าก็ชวนฟังเพลง
แต่พอกำลังจะเอาหูฟังใส่หู(ฟังกันคนละข้าง)
เค้าก็พูดถึงคนคนนั้นครั้งแรก...

“ถ้าแฟนนิดมาเห็นคงหึงตายเลยแหละ”

พี่ก็เลยคืนหูฟังไป...

“ไมอ่ะ ฟังสิ นิดอยากให้พี่ฟัง”
“ไม่เอาเดี๋ยวแฟนนิดมาเห็น”
“จะมาเห็นได้งายย ก็ตอนนี้เขาเรียนอยู่”
“เขาอาจะตามนิดมาก็ได้นะ”

พอถึงชั้น 2 จะออกไปบีทีเอส
“พี่ไม่ต้องไปส่งนิดนะ”(ปกติก็จะไปส่งถึงอ่อนนุชตลอด)
“.......”
“โกรธเหรอ...”
“ป่าวๆ พอดีนึกได้ว่า เมื่อเช้า ยังบอกจะให้ไปส่งอยู่เลย ทำไมไม่ให้ไปแล้วล่ะ”

พอออกจากเอ็มบีเค พี่ก็เลยชี้บอกขึ้นที่นี่แหละ(สถานีสนามกีฬา)
กะจะไปแยกกันที่สยาม
“ไม่เอา เดินไปที่สยามกันนะ”
“ทำไมอ่ะ”
“นิดจะไปที่สกาล่า...”

ตอนนั้นก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว

“ออ เพราะอย่างงี้นี่เอง...พี่เดินไปสยามด้วยแบบนี้จะดีเหรอ”
(สภาพที่ไม่ว่าใครมอง ถ้าไม่รู้ก็คงคิดว่าเป็นคู่รักกันเนี่ย)

“อือ งั้นแยกกันตรงนี้ก็ได้”
พี่ก็เลยส่งกระเป๋าคืนเค้า ส่วนเค้าก็ส่งถุงที่พี่ใส่ของมาคืนพี่(ของเอาไปใส่กระเป๋าแล้ว)

แล้วก็แยกกันตรงนั้น เค้าโบกมือลา 3-4 รอบ แล้วก็รอจนเค้าลับสายตาไป...


เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละ...
ใช้เราเป็นคนคั่นเวลา...

Comment

Comment:

Tweet


เศร้าเนอะ
.
.
.
เดี๋ยวหาสาวยันให้คนเอาป่ะ (ขำๆนะ)
#1 by SUPRANAN At 2011-05-24 15:13,
สัญญาอนุญาตของครีเอทีฟคอมมอนส์
ผลงานนี้ โดย purerain ใช้สัญญาอนุญาตของครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง 3.0 ต้นฉบับ.
ShoutMix chat widget