2010/Nov/15

ในตอน 5 เรื่องราวส่วนใหญ่เป็นของพวกเบรกวิทช์เชส

หรือ 3 หน่อผู้ล้างผลาญทำลายสไตรเกอร์พังเป็นว่าเล่น (น่าสงสารซาช่าจริงๆ)

อีก 2 ตอนก็จบแล้ว (แต่ยังเหลือเรื่องของ 504 อีก 3 ตอนง่ะ - -)

ใครก็ได้มาแปลให้อ่านทีสิ แปลเองลำบากจัง
 
(ถ้าแค่อ่านเฉยๆ ก็ไม่หรอก แต่แปลเก็บรายละเอียดนี่ยังไงก็ไม่ชิน)
 
 
ป.ล. ถ้าผมเป็นนาโอะจัง หรือรอสมันน์ อาจจะซัดท่านเคาท์ไปสักผัวะแล้ว 555
..........................................................
ความเดิมตอนที่แล้ว  
 
ยังมีเวลาเหลืออยู่นิดหน่อยจนกว่าจะถึงเวลาอาหาร
การจัดเตรียมเสิร์ฟอาหารนั้นผู้หมวดเลอแมร์ออกปากจะช่วย ฉันเลยตอบรับ
ฉันเปิดประตูที่อยู่ในสุดของห้องครัว แล้วลองมองเข้าไปในโรงอาหาร ซึ่งเป็นห้องที่อยู่ติดกัน


ห้องประดับตกแต่งด้วยบรรยากาศแบบบ้านเรียบๆ เป็นรสนิยมของผู้หมวดเลอแมร์หรือเปล่านะ
ที่โต๊ะสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดคนนั่งรอบได้ 10 คน มีปูผ้าปูโต๊ะสะอาดสะอ้านเอาไว้
และชั้นหนังสือที่มีพวกหนังสือพิมพ์ นิตยสารอยู่อีกนิดหน่อย


ที่เก้าอี้ พันจ่าอากาศเอกนิปะกับเรือตรีคันโนะนั่งอยู่เรียบร้อยแล้ว ที่นั่งติดกันก็จริงแต่ก็ไม่ถึงขนาดกับติดกันพอดีหรอก
เรื่องที่ทำสไตรเกอร์พังยับนี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอกเหรอเนี่ย
เมื่อเทียบกับตอนที่กลับมาถึงฐานแล้วมองดูท่าทางผ่อนคลายกว่าหน่อย
ทั้งคู่ดูเหมือนจะไม่รู้สึกถึงตัวฉันอยู่ทางด้านข้างประตูในสุดของโรงอาหาร
และดูแหมือนจะกำลังหวนคิดเรื่องการรบในวันนี้


”เหนื่อยจัง” เรือตรีคันโนะพูด แต่ดูสภาพแล้วไม่เห็นจะดูเหนื่อยเลย
เธอกอดอกทำท่าอวดๆ เหมือนเคยแต่บรรยากาศอันตรายหายไปราวกับว่าถูกไล่ไปที่อื่น


“ดีจังที่ไม่ถูกโกรธ”

พันจ่านิปะพูดด้วยความรู้สึกโล่งอกจากก้นบึ้งของจิตใจ



“เนี่ยนะ ถ้าเราสอยร่วงได้สัก 20 ตัว คงไม่โดนตำหนิหรอก”
(20 ตัว หมายความว่านิวรอยทั้งหมดที่มาตามรายงานของน้องหมีเลยนะ!)

“นั่นสิ แต่ที่ทำสไตรเกอร์พังไปก็ขอโทษแล้วนะ”

“ถ้าคิดกังวลอยู่กับเรื่องพรรค์นั้นก็สู้ไม่ได้น่ะสิ”

“เฮ้อ... ซุโอมุสน่ะต่างกับฟุโซนะ
ทั้งคนทั้งเครื่องไม้เครื่องมือ ไม่ได้มีมากมายพอใช้สอยนักหรอก นี่ถ้าฉันทำแบบอิลลูได้ล่ะก็นะ....”
(อิลลู - เอล่า อิลมาตา ยูติไลเน่น)

“หืม...”


จากคำพูดของพันจ่า เรือตรีคันโนะเองดูจะนึกอะไรออกขึ้นมา
พอดีกับที่เรืออากาศโทครูปินสกี้เข้ามาในห้องนั้น


“โอ้โห ฮีโร่ของวันนิ้อยู่กันพร้อมหน้าเลยเนอะ”

เธอแทรกตัวเข้าไปอย่างรวดเร็วตรงพื้นที่ว่างขนาดประมาณครึ่งตัว ระหว่างพันจ่านิปะกับเรือตรีคันโนะที่นั่งเรียงกันอยู่
เรือตรีคันโนะออกสีหน้าลำบากใจอย่างเปิดเผย แต่ผู้หมวดไม่ใส่ใจ
เธอแทรกตัวเข้าไประหว่างทั้งคู่จนได้แล้วก็นั่งไขว้ขายาวๆ อย่างสง่างามเหมือนกับมานั่งอยู่ตรงนี้ตั้งแต่แรก


“นิปะคุงยิงขนาดเล็กกับขนาดกลางไป 4 นาโอะจังยิงขนาดใหญ่ไป 1 เป็นวีรกรรมอันยิ่งใหญ่ในวันนี้เลยนะ”  
(ท่านเคาท์ยิงตกไป 5 ร่วมมือกับคนอื่นยิงตกอีก 2 นี่ไม่นับช่วงรบตอนแรกก่อนบินไปช่วยเด็กใหม่อีกนะ
เท่ากับโดยรวมแล้ว เบรกวิทช์เชสสอยไป 12 ตัวหรือมากกว่านั้น จาก 20 ตัว แลกกับสไตรเกอร์พังไป 3 เครื่อง 555)
                                                                 
”เป็นเพราะได้ผู้หมวดช่วยนั่นแหละค่ะ”

พอพันจ่านิปะพูด เรือตรีคันโนะปิดปากเงียบแต่แสดงสีหน้าออกว่าไม่สบอารมณ์

“เราน่ะถึงคนเดียวก็ไม่มีปัญหาหรอก”
(อย่างที่รู้กันว่า คันโนะใช้สรรพนามแทนตัวเองว่า ore
ถ้าไม่รู้แสดงว่าไม่ได้ไปอ่านประวัติตัวละครฉบับเต็ม  เลยขอแปลสรรพนามแทนตัวว่า เรา)

“ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ
คันโนะน่ะจู่ๆ ก็เข้าไปยิงเจ้าตัวใหญ่นั่น แบบนั้นมันทำอะไรไร้ทิศทางไม่ใช่เหรอ
แล้วไอ้พวกตัวเล็กๆ ที่เหลืออยู่ มันทำให้ลำบากคนอื่นเขานะ”

“การขยี้เจ้าตัวที่ใหญ่ที่สุดต้องทำอย่างรวดเร็วนี่”

“มันไม่ใช่การทะเลาะวิวาทนะ”

เรืออากาศโทครูปินสกี้ผู้แทรกอยู่ตรงกลาง กำลังสนุกกับบทสนทนาของทั้งสอง
ผู้หมวดอมยิ้มแล้วหันมองใบหน้าของทั้งคู่สลับไปมา


“ก็เพราะว่าโดยส่วนใหญ่แล้วเธอไม่ตามฉันมานั่นแหละ!”

“ช่วยไม่ได้นี่นา ก็เครื่องยนต์มันมีปัญหานี่! คันโนะนั่นแหละพุ่งไปหน้ามากเกินไปไม่มองข้างหลัง!”

“ว่าไงนะ! ยัยนี่!”

“อะไรล่ะ! ยัยนี่”


“นี่ หยุดได้แล้ว!”

พันจ่ารอสมันน์ปรากฏตัวขึ้น และเคาะหัวทั้งคู่ป็อกเบาๆ ด้วยไม้ที่อยู่ในมือ

เหมือนอาจารย์ในโรงเรียนจริงๆ แฮะ

(指示棒 ไม้ที่ว่าเป็นไม้ชี้กระดาน แบบที่รอสมันน์ถือในมือครับ)


“ไอ้ท่านเคาท์ก็ด้วย มัวแต่มองอะไรอยู่ได้”

“ไม่เห็นเป็นไรเลย ร่าเริงดีออก หนุ่มสาวเนี่ยวิเศษจังเลยเนอะ อาจารย์เองก็คิดแบบนั้นใช่ป่ะ?”

อ้าว พันจ่ารอสมันน์เป็นอาจารย์จริงเหรอเนี่ย?


“อย่ามัวพูดเป็นคนแก่อยู่ ยังมีเวลาเหลืออีกหน่อย มาด้วยกันทีซิ”

”ชวนเดตเหรอ? กล้าเนอะ”

พันจ่าอากาศเอกรอสมันน์เคาะป็อกๆ ที่หัวผู้หมวดด้วยไม้ แต่แรงกว่าเมื่อครู่

“อู้ยเจ็บๆๆๆ อาจารย์ ลงโทษแบบนี้ไม่ดีเลยนะ”

“เธอน่ะยังเหลือต้องเก็บกวาดจากความวุ่นวายที่เกิดขึ้นหลังจากการลงจอดฉุกเฉินอยู่นะ เอ้าเร็ว”

”เฮ้อๆ ช่วยไม่ได้แฮะ”

ผู้หมวดออกจากห้องไปกับพันจ่ารอสมันน์ ระหว่างที่กำลังออกไปก็ได้ยินทั้งคู่พูดกันอีกนิดหน่อย

“วิทช์หน้าใหม่ที่เธอไปช่วยเอาไว้น่ะ ทางศูนย์บัญชาการฝั่งโน้นเขาฝากขอบคุณมาโดยตรงด้วยนะ”
(ใครลืมไปแล้วกลับไปอ่านตอน 1 )

“งั้นเหรอดีจังเลย”


“ทีหลังเวลากลับก็ระวังตัวด้วย คราวต่อไปทำให้ดียิ่งกว่านี้นะ”

“จ้าๆ”


บรรยากาศอึมครึมของพันจ่านิปะกับเรือตรีคันโนะที่เหลืออยู่หายไปจากห้องอย่างสิ้นเชิง
ท้งคู่จ้องหน้ากัน ทำหน้างงๆ แล้วก็หัวเราะออกมา


“ผู้หมวดเป็นซะแบบนั้น พวกเราจะโกรธลงได้ไงล่ะเนอะ”

ใบหน้าของทั้งสองที่หัวเราะนั้น เหมือนเด็กผู้ชายอยู่หน่อย แต่ก็เป็นใบหน้าที่น่ารักสดใสมากเลยล่ะ


Comment

Comment:

Tweet


ฝากเคาะสักสองผัวะsurprised smile
#2 by yoruichi (115.87.171.253) At 2010-11-20 17:27,
ท่านเคาท์หยาบคายนะเนี่ย
จารย์รอสมันน์เพิ่งจะ 19 เองนะ!!
#1 by Mukiki At 2010-11-16 09:24,
สัญญาอนุญาตของครีเอทีฟคอมมอนส์
ผลงานนี้ โดย purerain ใช้สัญญาอนุญาตของครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง 3.0 ต้นฉบับ.
ShoutMix chat widget