ย้อนกลับไป ปี2545 (6ปีก่อนแหนะ)
นานเนอะ ตอนนั้นได้รู้จักใครคนนึง คนที่ตอนนี้เป็นน้องสาวคนสำคัญ
ตอนนั้น อึม ม.ปลายอยู่เลยสินะ แถมยังเริ่มต้นที่จดหมาย ...
มันตื้นตันยังไงไม่รู้แฮะ รู้จักกันมาได้นานขนาดนี้เนี่ย
มาจังกลายเป็นคนสำคัญคนนึงในชีวิต คนที่คอยรับฟังเรื่องราวหลายๆอย่าง
คนที่คอยให้คำปรึกษา คนที่ทำให้หายอ้างว้าง เป็นเพื่อนคุย คอยเป็นห่วง คิดถึงกันบ้าง
แล้วก็ทำตัวเป็นน้องสาวที่ดี(แตก 555+) อยู่เสมอมา
6ปี อึ้ม 6ปีแล้วนะ จากวันแรก แกคิดมั้ยว่ามันจะนานขนาดนี้
ถึง6ปีเราจะได้เจอกันครั้งเดียวก็เถอะ แต่ก็นะ ไม่เคยคิดว่าเราห่างกันมากสักเท่าไหร่
คงเพราะบางทีแกก็ออนเอ็ม ไม่ก็ส่งข้อความมาทักทายกันอยู่บ่อยๆสินะ
ที่จริงก็บอกเอาไว้แล้วว่า เจอแกครั้งหน้า จะเลี้ยงให้อิ่มเลย
แต่แผนที่วางกันเอาไว้ก็เฟลซะได้ เหอๆ เสียใจนิดหน่อยนะ ที่ไม่ได้เลี้ยงแกก่อนวันเกิด
สักวันเวลาของพี่กับแกคงจูนตรงกันบ้างแหละหน่า เนอะ ใช่มั้ย ...
คงจะไม่ส่งลิงค์เอนทรี่นี้ให้แกมาอ่านหรอก (แต่ถ้าแกบังเอิญเข้ามาอ่านก็ช่วยไม่ได้แฮะ)
มันคิดคำพูดไม่ออกหรอกว่าจะอวยพรให้แกว่ายังไงดี แกดีใจป่าวว้าที่มีพี่ชายแบบชั้นเนี่ย
พอมานั่งนึกย้อนๆกลับไป ก็เหมือนกับว่า จะเอาแต่คอยบ่นบ้า เพ้อ(โดยเฉพาะช่วงโดนทิ้ง - -)
ให้แกฟังจนตัวเองก็คิดว่า มันน่ารำคาญชะมัดยาด...
อึ้ม ปกติเวลาอวยพร พี่มักจะขอไม่ให้ ...
แต่วันนี้ วันนี้เท่านั้นแหละ อยากได้อะไรล่ะ อะไรที่ทำให้ได้
ตลอดมาแกก็ไม่เคยขออะไรที่มันเกินความสามารถของพี่อยู่แล้ว
คงไม่มีอะไร นอกจาก
"ขอให้แกเป็นน้องสาวแสนดีของพี่ต่อไป"
เอาแต่ใจตัวเองเกินไปมั้ยเราเนี่ย ...
ป.ล. เมื่อวานจนถึงวันนี้ ฝนตกหนักเลย พูดถึงฝน ก็ต้องนึกถึงแก ...
edit @ 15 May 2008 19:26:27 by สายฝนที่บริสุทธิ์